Toon alle berichten

Door Jip Louwe Kooijmans
Medewerker Vogelbescherming Nederland

Dodaars

Geplaatst op 18 februari 2016

Op een mooie warme dag in september liep ik met een hoofd vol vragen door de Czaar Peterstraat. Ik was begin twintig en danig verliefd. Een nieuw studiejaar stond voor de deur. Als ik nú ging samenwonen, kon ik mij nog inschrijven voor een studie in Amsterdam. Het zou een grote stap zijn naar een nieuwe levensfase en ik vroeg me af of ik dat aandurfde.

Aan het einde van de straat slenterde ik onder het spoorviaduct door. Tegenwoordig ligt daar een druk kruispunt aan de ingang van de Piet Heintunnel, geflankeerd door een fancy stadsparkje en moderne nieuwbouw. Destijds stapte je een andere wereld binnen als je onder het spoor door ging. De verwaarloosde oude haven met verveloze gebouwen en haveloze kades. Het was het troosteloze decor van de muziek van Tröckener Kecks. Met mijn handen in mijn zakken dwaalde ik peinzend door deze vervallen wereld. Waar nu een grote supermarkt dagelijks wordt bezocht door duizenden klanten, ging ik toen alleen op een kade zitten. Mijn benen bungelden boven het water. Mijn grootste onzekerheid was niet de nieuwe liefde of de nieuwe studie, zelfs niet het verlies aan privacy dat ontegenzeggelijk hoort bij samenwonen. Nee, ik was bang dat ik de natuur zou missen als ik in de grote stad ging wonen.

Het begrip nature deficit disorder bestond nog niet en als het wel had bestaan, had ik het waarschijnlijk niet gekend. Maar ik wist wél dat ik daar last van zou krijgen. De euforie bij het zien van een uil of een specht in de tuin had mijn jeugd gekleurd. In een stad, zo vol als deze, is daarvoor geen plaats, vreesde ik. Het lukte niet om een voorstelling te maken van een leven waarin dat gevoel ontbreekt. Alle liefde ten spijt dacht ik dat het beter zou zijn om niet naar Amsterdam te verhuizen. Ik troostte mijzelf met de gedachte dat het ook best romantisch zou zijn om elk weekend met de trein naar mijn nieuwe liefde op-en-neer te reizen.

Tussen mijn voeten door staarde ik naar het spel van de golfjes en het herfstlicht. Precies op de plek waar mijn blik op het water rustte, dook een dodaars op. Hier een dodaars, wie had dat verwacht? De euforie, het gevoel waarvan ik bang was het te verliezen, welde in mij op. Natuur is overal, zei ik dapper tot mezelf, als je er maar oog voor hebt. Ik probeerde de dodaars te volgen, die steeds weer onder water dook en een halve minuut later op een onvoorspelbare plek weer boven kwam. Na verloop van tijd stond ik op en liep terug naar de Czaar Peterstraat. De zon scheen in mijn gezicht. De wind waaide door mijn haar. Ik was dolgelukkig, want ik wist het zeker: morgen verhuis ik naar Amsterdam!

De stadsvogelaar

Dit zijn verhalen uit de verhalenbundel 'De stadsvogelaar & andere verhalen'.
Dit boek is te koop in de winkel van Vogelbescherming in Zeist.
Het is ook te bestellen bij uitgeverij Aspekt.

Te koop in winkel van Vogelbescherming

Meer over

jiplouwekooijmans stadsvogel dodaars

Deel dit bericht

Gerelateerde items

Populair