Holtes in Holten

Zoals vaker combineerde ik een afspraak met een bezoek aan een natuurgebied in de buurt. Aanvankelijk dacht ik aan de Sallandse Heuvelrug, maar mijn oog viel op De Borkeld en het Elsenerveen. Daar leven soorten die ik op Texel mis, zoals de zwarte specht en de kleine bonte specht. Met mijn vouwfiets achterop de auto was de keuze snel gemaakt.

Ruim een uur lang fietste en zocht ik zonder succes. Tot ik in de verte een zwarte specht zag vliegen, op die kenmerkende, wat onbeholpen manier die zo goed bij de soort past. Hij verdween tussen de bomen en ik ging erachteraan. Even later vond ik hem terug, hoog tegen een stam, rustig foeragerend. Toen hij opnieuw wegvloog, probeerde ik zijn volgende bestemming te voorspellen. Een groepje dode bomen leek me kansrijk. Daar wachtte een verrassing: de specht stak zijn kop uit een holte op nog geen tien meter afstand. Ik deed een paar stappen terug, ging zitten en wachtte. Langzaam leek de vogel te besluiten dat ik geen gevaar vormde. Een halfuur later foerageerde hij ontspannen vlak voor mij langs. Met zijn lange tong haalde hij mieren en andere diertjes uit het hout. Wat een voorrecht om zo'n indrukwekkende vogel zo lang en van zo dichtbij te mogen observeren.

Later die ochtend hoorde ik het uitbundige gelach van een groene specht. Ook een soort die op Texel ontbreekt. Terwijl ik hem zocht, hoorde ik tegelijkertijd een kleine bonte specht. Al snel ontdekte ik opnieuw een boomholte. Dit keer met een mannetje en een vrouwtje. Het vrouwtje had voedsel in de snavel en verdween regelmatig naar binnen. Ik bleek opnieuw iets te dichtbij te staan en trok me rustig terug. Net als bij de zwarte specht werkte dat uitstekend. De vogels bleven alert, maar gingen gewoon door met hun bezigheden. Om beurten voerden ze de jongen. Na een kwartier vond ik het mooi geweest. Het laatste wat je wilt, is vogels bij hun nest langer verstoren dan nodig.

Toch was de ochtend nog niet voorbij. Een eind verderop trof ik een paartje grauwe klauwieren. Uit een dichte braamstruik klonk het onmiskenbare gekwetter van hongerige jongen. Zonder het te beseffen stond ik opnieuw vlak bij een nest. Zoals wel vaker zat het nest goed verstopt. Ik nam wat meer afstand en ging rustig zitten kijken. Beide oudervogels vlogen af en aan met voedsel. Regelmatig hadden ze een kevertje gevangen, dat soms naar de jongen ging en soms zelf werd opgegeten.

Het was een van die ochtenden waarop alles samenkomt: mooie soorten, verrassende ontmoetingen en vogels die zich gedragen alsof je er simpelweg bij hoort. Deze dag ligt inmiddels alweer enkele weken achter mij. De jongen van de kleine bonte spechten en de grauwe klauwieren zijn hopelijk allang gezond uitgevlogen. Maar de herinnering aan die ochtend in Holten blijft nog wel even hangen. Wat een prachtige dag was dat.