5 groene juweeltjes

Onderstaande vijf foto’s zijn het resultaat van honderden opnames, veel geduld en zeer snel en secuur handelen. Ik kan deze vogelsoorten alleen uit de hand fotograferen. Een statief gebruiken, kost een seconde extra en die heb je niet. Maar het is zeker de moeite waard, want het zijn prachtige groene juweeltjes – smaragden.

De niet schaarse vuurgoudhaan is wat mij betreft een van de mooiste vogels van Nederland. Het ‘vuur’ slaat op het vlammetje op hun hoofd. Het mannetje heeft een oranje soms bijna rode vlam, het vrouwtje meer geel. Los daarvan is deze vogel één en al pracht. Meestal zie ik ze in hun eentje, soms of als stel in een groep goudhaantjes. Deze vogel hoorde ik in een klein bosje bij Oosterend op Texel. De meeste bomen daar zijn laag gekroond, dus de kans om een goed plaatje te maken was groot. Toch heb ik meer dan twee uur op hun favoriete plekken gestaan – ze vliegen steeds rondjes – om slechts enkele mooie foto’s te kunnen maken.

Goudhaantjes zie je vaker dan de vuurgoudhaan. Die relatief grote ogen en gele kruinstreep, een snoepje! Dit najaar heb ik op Texel regelmatig grote groepen goudhaantjes gezien. Ze foerageren dicht op elkaar en bewegen als een zwerm(pje) door het bos. In het bosje waar ik deze foto maakte, vlogen zeker vijftien goudhaantjes een tijdje rond. Dat gaf wat keuzevrijheid en maakte het gemakkelijker om foto’s te maken.

De bladkoning is een zeldzame doortrekker die vooral in de herfst korte tijd – en vaak honkvast op één plek – in Nederland verblijft. In sommige jaren zijn er honderden, in andere veel minder. Voor een vogelfotograaf is dit de moeilijkste opgave. Hun naam bladkoning is toepasselijk. Je vindt ze hoog tussen de bladeren, druk in beweging en bijna nooit met voldoende licht op hun lijfjes. Ik heb veel foto’s van deze vogel, maar alleen deze vind ik goed genoeg. Wederom dankzij mijn favoriete bosje op Texel met veel lage bomen waar ik ook bovenste twee foto’s maakte. Voor een foto bood de vogel mij 0,1 seconde om ’m te maken! Zo bewegelijk zijn ze.

Een zeldzaamheid die vooral bij de overgang naar de winter in zeer kleine aantallen in Nederland verschijnt. Ook een prachtvogel, met een opvallend petje van drie gele streepjes, met olijfgroen en zwart ertussen. Op Texel zijn de Pallas’ boszangers vooral langs de duinen te zien, maar je moet snel zijn, want ze trekken meestal snel door. De vogel op de foto was er maar één dag te zien, nabij De Muy. Dit is niet mijn beste foto, maar wel de beste waarop zijn hele petje te zien is.

De zeldzaamste van de vijf. Voor onze ogen de minst spectaculaire om te zien, met meer grijs door het groen. Enkele exemplaren doen Nederland aan in de herfst en blijven tot begin van de winter. Ze kunnen in die periode vrij lang in een gebiedje blijven. Alle bovenstaande vogels zijn allemaal bewegelijk, maar dit is misschien de méést beweeglijke vogel van de vijf, vooral ook ze vaak ‘biddend’ insecten van takken en bladeren pikken.