Top-tapuiten

Ik onderbrak de lange reis voor een uurtje in Rutten, waar een notenkraker was gemeld. Noordelijke notenkrakers staan bekend om hun tamheid, want maken nauwelijks mensen mee. De vogel in Rutten was geen uitzondering. Ik had geluk: de notenkraker verscheen vrijwel meteen en ging voedsel zoeken. Terwijl ik gehurkt aan het fotograferen was, kwam hij hoppend naar het plasje vlak naast me om zijn dorst te lessen! Daarna keek hij me een tijdje aan, telkens met zijn kop in een andere hoek.

Ook op Texel viel er afgelopen tijd veel te beleven, waaronder enkele hele zeldzame tapuiten. Het leuke aan sommige tapuiten, zeker de bijzondere soorten, is dat ze niet erg schuw zijn en zich daardoor meestal prachtig laten fotograferen. Texelse vogelaar Ruud van Beusekom meldde in onze app-groep dat hij een Aziatische roodborsttapuit in het vizier had.

Al snel bleek dat om een nog zeldzamere ondersoort van de ‘Aziaat’ te gaan: de Kaspische roodborsttapuit, afkomstig uit het grensgebied tussen Europa en Azië. De eerste keer dat ik deze soort mocht waarnemen! Een prachtige vogel, met een lichtere uitstraling dan de gewone roodborsttapuit, een zwart masker en een bronskleurig gestippelde kop. Deze dwaalgast was lang op enig afstand te observeren, terwijl hij natuurlijk gedrag vertoonde door op insecten te jagen. Het was een zonnige dag met helder licht op de vogel, waardoor ik een extender op mijn lens (met een beeldvergroting van 40 procent) kon gebruiken. Zo kon ik enkele leuke foto's maken van een zeer zeldzame vogel.

Izabeltapuiten leven op de steppen van Centraal-Azië en in het grensgebied met Europa. Tijdens de trek naar hun Afrikaanse overwinteringsgebieden dwalen sommige exemplaren niet zuid- maar westwaarts, soms naar Nederland. Een zeldzaamheid dus.

Op het eerste gezicht is het misschien geen opvallende vogel, maar ik vind hun zachte kleurschakeringen erg mooi. Een elegante tapuit en, zoals de meeste tapuiten, een vrolijk makende verschijning.

De izabeltapuit verbleef een week lang op een zanderig werkterrein waar nieuwe natuur in de maak was. Deze vogel zo zag ik, nam steeds een vrij vaste foerageerroute. Ik vertrouwde op de nieuwsgierigheid van de vogel en verschool me samen met twee bekenden achter een zandhoop, precies op de foerageerroute. En ja hoor… daar verscheen onze tapuit, pal voor ons. Na een korte inspectie van deze drie mensen hupte hij rustig verder, op zoek naar voedsel.

De woestijntapuit is een meer uitgesproken getekende en kleurrijke tapuit. Deze vogels komen min of meer uit dezelfde streken als de izabeltapuit en heeft een vergelijkbaar trekpatroon, maar een minder uitgestrekt verspreidingsgebied, omdat ze gebonden zijn aan (half)woestijngebieden.

Ik fietste in de vroege ochtend naar de plek waar de woestijntapuit een dag eerder was ontdekt. Deze woestijntapuit, net als alle andere exemplaren die ik ooit in Nederland heb gezien, verbleef op een plek waar een boer grote, tijdelijke grondhopen had aangelegd. Helemaal rustig was het niet, maar tussen de toestroom van belangstellende vogelaars door, had ik toch een paar minuten het rijk alleen.

Ineens leek de vogel mij van dichtbij te willen inspecteren. In twee snelle etappes vloog deze tapuit recht op me af. Op slechts een paar meter afstand keurde hij mij (en mijn lens) uitgebreid. Toen er een groepje vogelaars aankwam, ging deze dwaalgast weer verder met voedsel zoeken. Altijd een leuke verrassing: de nieuwsgierigheid van een wilde vogel. Dit was dus een echte top-tapuit!