5x Vogelpret

Mijn vogelaar-neef uit Sri Lanka was op bezoek in Amsterdam en had ‘zin in zeevogels’. Dan is de keuze voor de Zuidpier van IJmuiden snel gemaakt. De gebogen pier is twee kilometer lang en de punt ligt ruim één kilometer in zee, dus er is er bijna altijd wel iets moois te zien. Bovendien verbleef er een jonge ijsduiker, een van de zeldzame exemplaren die ’s winters korte tijd Nederland aandoen.

De wandeling naar het einde van de pier leverde een prachtige dwergmeeuw, zwarte zee-eenden en vlak voor de punt zes foeragerende jan-van-genten op – maar geen ijsduiker. Op de terugweg was het wél raak. Ongeveer vijftig meter van de pier was de vogel aan het foerageren.

Ik probeerde in te schatten in welke richting de ijsduiker zou jagen. Terwijl ’ie dook, daalde ik tussen de enorme blokken af naar de waterrand en verschool me daar in de hoop op een foto van dichterbij. Groot was mijn verbazing toen hij een minuut later slechts enkele meters voor me boven water kwam. De ijsduiker gleed rustig voorbij en was seconden later alweer ver weg.

“Pap, weet je van de roerdomp?” vroeg mijn zoon. “Welke roerdomp?” “Die in het Vondelpark.” Dus hup, ik naar het Amsterdamse Vondelpark! Ik heb vele roerdompen gezien, maar nog nooit eentje die zó argeloos in een druk stadspark de hele dag in het volle zicht van vogelaars en passanten foerageerde. Wat een genot om zo’n vogel langdurig te mogen observeren en fotograferen. Ik heb heel veel foto’s gemaakt, vaak tot mijn tevredenheid, maar die ene met het glimmende visje in zijn snavel heb ik voor dit blog uitgekozen.

Weer zo’n zeldzame vogel op Texel die vogelaars uit verre oorden aantrok. Dit keer een juveniele maskergors uit West-Siberië, maar liefst 4.000 kilometer uit koers. De vogel besloot Kerst te vieren in een tuin aan de Pontweg. Gelukkig waren de eigenaren uitzonderlijk relaxed over de drukte rondom hun tuin – zelfs pal voor hun woonkamerraam. Ik voelde me daar toch een beetje bezwaard bij en koos voor een plekje aan de zijkant. Een goede keuze, want na een uurtje kreeg ik de maskergors echt goed in beeld, prachtig poserend op een takje met droge vlierbessen, die rustig werden opgepeuzeld.

Bijna elk jaar komt de zeldzame witbuikrotgans naar Texel en zoals gebruikelijk was hij dicht bij mijn huis te vinden. Ik zocht ’m meerdere keren op. Meestal zat hij in een groep ‘gewone’ rotganzen en te ver weg voor goede foto’s. Op een dag vloog een van de rotganzen mijn kant op. Ik stond bij een natte plek. Daarna volgden er steeds één of twee. Zou de hele groep – mét de witbuik – dit voorbeeld volgen? Ik bleef gespannen staan en zo stil mogelijk. Na bijna een uur was het raak: de witbuik kwam ook dichterbij. Zie hier het resultaat.

Tot slot, de kleine zwaan. Normaal verblijven er elke winter ruim honderd kleine zwanen op Texel. Dit jaar was de groep ongeveer gehalveerd. Zou de zuidelijke trek afnemen door warmere noordelijke winters? Ik zoek ze elke winter op (zie mijn oude blog), want het zijn prachtige, karaktervolle vogels met een onvergetelijke roep. Fietsend zag ik vier kleine zwanen vlak bij Waal en Burg. Ik zag dat ik, verscholen achter de struiken, dicht bij ze kon komen zonder ze te storen. Met zon en een vleugje mist leverde dat bijna ‘Victoriaanse’ foto’s op.