Samen een nest bouwen

Tekst Banoo Haft Lang

Begin mei, rond 4 en 5 mei in Nederland, ontmoette ik een duif die bezig was een nest te bouwen. 

Hij was de architect. 
Ik werd zijn arbeider. 

Op een vroege ochtend zag ik hem in de tuin. 
Een takje in zijn snavel bleek te zwaar. 
Hij liet het vallen, liep rond, keek aandachtig tussen bladeren en struiken, alsof hij dringend op zoek was naar het juiste materiaal voor een thuis. 

Onder mijn balkon lagen droge, dunne takjes. 
Ik verzamelde er een paar en legde ze naast mijn stoel. 

De duif kwam dichterbij. 

Zonder angst nam hij de takjes één voor één mee. 
Ik volgde hem met mijn ogen tot aan een boom verderop. 
Toen begreep ik dat hij een nest aan het bouwen was. 

Vanaf dat moment hielpen we elkaar. 

Ik bleef kleine takjes verzamelen. 
Hij koos zorgvuldig welke bruikbaar waren. 
Soms verdween hij een tijdje. 
Ik maakte me geen zorgen. 
Ik wist dat hij bezig was met iets belangrijks. 

Ik bemoeide me niet met het ontwerp van het nest. 
Dat was zijn werk. 

De volgende dag keek ik voorzichtig tussen de takken van de boom. 

Daar zat hij. 

Rustig, bijna trots, lag hij in het versgebouwde nest alsof hij eindelijk even kon uitrusten. 

Ik werd onverwacht gelukkig van dat beeld. 

Onze samenwerking was toevallig ontstaan, maar niet betekenisloos. 
Bijna een hele dag werkten we samen aan een eenvoudige plek van veiligheid en rust. 

Tijdens het werk vloog hij niet weg wanneer ik dichtbij kwam. 
Dat vertrouwen voelde bijzonder. 

In een wereld die vaak hard, luid en gewelddadig is, betekende deze kleine samenwerking met een vogel veel voor mij. 

Ik kom uit Iran, een land dat de littekens van oorlog en onrust kent. 
Misschien raakte deze ervaring mij daarom zo diep. 

Ik wist niets van de duif. 
Niet waar hij vandaan kwam. 
Niet tot welke soort hij precies behoorde. 
Niet wat zijn verleden was. 

En toch konden we samenwerken. 

Er waren geen vergunningen nodig. 
Geen belastingen. 
Geen bedrijven. 
Geen bankrekening. 

Alleen een paar takjes, een boom en wederzijds vertrouwen. 

Ik weet niet hoe de duif onze samenwerking heeft ervaren. 
Ik probeer ook niet menselijke gevoelens op hem te projecteren. 

Maar we deelden hetzelfde doel: 
een veilige plek bouwen, met volledige vrijheid om weer weg te vliegen. 

Vogels horen nergens en overal thuis. 
Misschien is vrijheid daarom hun echte thuis.