Jeanna Iliohan-van Wijnkoop: Vogelbescherming heeft mijn vertrouwen

“Tijdens mijn jeugd had ik helemaal niets met vogels. Dat gefladder, die veren, ik vond het maar niks en mijn ouders waren ook geen natuurvorsers. Maar mijn verkering, later mijn man, was precies het tegenovergestelde. Hij zeilde, wandelde en had een ‘oom’, die hem meenam om vogels te kijken. Toen wij besloten het leven met elkaar te delen kwamen de vogels in beeld.”

“Al snel vond ik het leuk om een wilde eend van een kuifeend te leren onderscheiden. En zo gebeurde het mij dat ik een echtpaar grote zaagbekken, een baltsende brilduiker, een nonnetje, een bedelende notenkraker of honderden tafeleenden bij elkaar zag. Je raakt ontroerd omdat ze allemaal zo mooi zijn, met hun prachtige veren, waanzinnige kleuren en hun grappige gedrag. Het gaf ons iets extra’s, we werden er zo vrolijk en blij van.”

Jeanna en haar man besloten Vogelbescherming tot hun erfgenaam te benoemen. “Omdat wij vonden dat er goed gezorgd moet worden voor belangrijke vogelgebieden in ons land. Niet alleen nu, maar ook in de toekomst, zodat vogels veilige en gezonde leefgebieden behouden.

Tijdens een excursie – mijn man was toen al overleden – hoorde ik bovendien dat Vogelbescherming ook als executeur kan optreden. Ik wilde mijn vrienden en familie niet belasten met dit zware karwei. Daarom heb ik Vogelbescherming gevraagd om mijn testament tot uitvoer te brengen. Deze beslissing geeft mij rust. Vogelbescherming heeft mijn vertrouwen.”