In en om de kast

Nu de kuikens wat rond beginnen te schuifelen valt er voor ons genoeg te zien. Omvallend dons, vrouw die nu weet dat ze er niet meer onder passen. Maar buiten is er ook nog veel te zien.

Man en Vrouw

Was het een paar dagen wat karig, nu is het erf een soort hoorn des overvloeds. Volop muizen, en eindelijk, de langverwachte meikever race. Als een geoliede machine brengen ze de ene na de andere kever. Gewoonlijk dienen de ouders die te pellen, maar duidelijk geen tijd voor. De kuikens, die eten ze met schildjes en al op. Het moet voor vrouw ook heerlijk zijn, lekker de kast uit, niet steeds op die donsberg hangen. Het blijft een kostelijk gezicht, de soms chaotische manier van kevers brengen. Een paar keer zelfs via het loket gegeven. Veel kevers en dan tussendoor weer eens een paar muizen. Als het weegschaaltje maar niet doorslaat met het wegen. Inmiddels weet man dat ie beter van de muizen af kan blijven. Wat doe je dan? Meehelpen met voeren en omdat de kuikens het niet doorhebben dat man ook wil voeren, eet ie de hapjes lekker zelf op. Slimmerik

De prooien

Er is weinig variatie, muis, meikever. Het is genoeg en voedzaam. Toch had ik met die regenachtige dagen wel wat wormen verwacht. Niet dus. En dat is prima, dan wordt de kast minder smerig. Al ziet die er ook weinig schoon uit. Nog een weekje wachten, dan gaan de hummels voor het eerst even de kast uit. Hun eerste blik op mensen, dat moet ergens een shock zijn. Gelukkig zijn ze stoer genoeg. Dan komt het moment van de tak op. Ik voorzie dat er eentje wel een keer naar beneden gaat vallen. Dat overkomt de beste, tenslotte kunnen man en vrouw het ook. Te gretig zijn kan een onvrijwillige duik veroorzaken. Gelukkig hebben ze vleugels. Van onderen!