Afgelopen week liep ik over de duinen tussen Stellendam en Havenhoofd. De zon scheen flink, maar het was bitter koud. Brokken ijs dreven in het zoute water en het lag in mooie vormen op het strand.
Tussen de takken van de duindoorns scharrelde een vuurgoudhaantje, zoekend naar spinnetjes, larfjes en insecten die de koude zelf ook proberen te trotseren. Wat een prachtig vogeltje is dat toch!
Bijzonder hoe vogels dat voor elkaar krijgen, overleven bij strenge vorst. Vogels hebben zelfs een hogere lichaamstemperatuur dan mensen. Om die op peil te houden moet het inwendige kacheltje goed branden, het vuurtje moet worden gevoed met de juiste brandstof. En dat is alles waar het op dit moment om draait. Ook grotere vogels zoals ooievaars zitten met dat probleem. Insecten die er voor ooievaars toe doen, zijn er niet. Ze moeten het meer hebben van muizen en zelfs van kadavers die ze vinden. Als de vorst niet te lang aanhoudt, dan gaan ze het redden.
De koude is het ergste niet, als het vuurtje maar gestookt wordt. En dát deed me weer denken aan een prachtig lied van Daniel Lohues: 'Holt veur op het vuur'. (klik om te luisteren)
Toe ‘j klein waarn dacht ie der nooit bij nao As ’t kaold was buuten dan was ’t binnen warm Mar nou moe ‘j ’t zölf doen, ’t blef starbenskaold A’j zitten blieben zunder te stoken
A’j t nie dreuge naost de deur hebben liggen Dan moe’j ’t bos in, soms diep ’t bos in Veur holt veur op ’t vuur Veur holt veur op ’t vuur
Vloerverwarming of cv Daor giet ’t niet umme Dat bedoel ik niet nee Liefde, de liefde daor kump ’t op an As dat vuurtie altied mar branden blef
Vogelbescherming Nederland - Samen voor vogels en natuur
