Ellebogenwerk

Wim van Nee | vrijdag 24 mei 2019 | Vind ik leuk | Bewaar deze blog | 1106x | 157x

Fatsoen

'Wie kan ik helpen', zei de marktkoopman. 'Een pond tomaten', zei de mevrouw die als laatste was aangekomen over mijn schouder heen. Ik was te verrast om er iets van te zeggen, evenals de andere wachtenden, die net zo verbaasd opkeken als ik.
Dat deed me denken aan de drie jonge ooievaars op het nest. Die kennen ook helemaal geen fatsoen. Als er eten komt, dan doe ze hun best om zoveel mogelijk te verorberen. Een beetje rekening houden met de nestgenoten is er niet bij. Die zorgen zelf maar dat ze iets krijgen.

Op het kantje

In de natuur leven dieren allemaal op het kantje van wat mogelijk is. Zelfs bij voldoende voedsel, ontstaat er  weer gebrek.  Er zijn dan namelijk ook meer bekken of snavels om te vullen, waardoor de boel toch weer snel opraakt. Wil je het als ooievaarskuiken redden, dan moet je vooral goed voor jezelf zorgen en geen rekening houden met je nestgenoten. Dat wordt de kleintjes vanaf het begin ingeprent. Het zijn niet pa of ma die bepalen welk jong eet, het zijn de jongen zélf die dat moeten regelen. Niks voer in de snavel geduwd, gewoon zo snel mogelijk zelf pakken wat er op het nest wordt uitgebraakt. En daar heb je als ooievaarskuiken je ellebogen voor nodig.
Overleven in de dierenwereld is ellebogenwerk. En ellebogenwerk is een overlevingsstrategie.
De mevrouw op de markt paste deze strategie moeiteloos toe, hoewel er geen enkel gebrek aan voedsel was. Een mens is niets vreemd.

Toen ik even later naar de broodkraam liep, zag ik nog één zo'n lekker brood liggen met pompoenpitten erop. Vóór mij  zag ik een man die ook richting broodkraam koerste. Hij zal toch niet ... dacht ik. Ik versnelde mijn pas ...

Ik ben ook maar een mens...

Wim van Nee
STORK

Vind ik leuk
Bewaar deze blog

Meer over