Wat een baas!

De écht bloedhete dagen liggen achter ons, daar waar ze in Haarle af en toe in de kast zaten maar ook steeds meer buiten - heeft de kuuk in Lichtenvoorde geen keuze. Het uitzitten in de sauna...

Haarle

In Haarle is het zoals voorspeld rustig, af en toe waren er nog kuikens of ouders in de kast maar zoals het hoort - ze moeten de grote, boze maar mooie buitenwereld in. Een wereld waarin ze nog veel moeten leren van hun ouders. En waar ze chaos veroorzaken.

En hoe gaat dit dan verder verlopen? Nou, de kuikens blijven tot ongeveer oktober-november in het territorium om te leren een echte steenuil te zijn. Hierna worden ze verdreven uit het territorium van de ouders. En hoe gaat dit dan zul je je afvragen? Zolang je eruit ziet als een kuiken dan is er niks aan de hand, het 'fluff' is herkenbaar en verdwijnt als laatste op de kop. Zodra dit verdwijnt dan herkennen de ouders het kuiken niet meer als dusdanig en moet je ophoepelen. Op eigen vleugels vertrouwen.

Jagen en omgaan met verschillende omstandigheden zijn de grootste uitdaging. Jagen kun je leren van je ouders dus wat mij betreft komt dat wel goed. Het omgaan met de (boze) buitenwereld is toch echt wel anders. Vaak is dit ook een ervaringsleer en dat kan je weleens duur komen te staan...

Lichtenvoorde

Dat is waar de titel naar verwijst, wát een Baas is het kuiken in Lichtenvoorde. De afgelopen bloedhete dagen waren spannend voor ons als kijkers maar ook voor de steenuilen in kwestie. Wat was het toch warm en wat was dit ook zichtbaar voor iedereen. Vrouw met hangende vleugels en niet veel in de nestkast en ach ... wat had kuuk het zwaar. Lastig om te kijken en niks te kunnen betekenen, vreselijk eigenlijk! Ik persoonlijk was wel een beetje bang dat dit het einde was!

Maar: als een Feniks herrijzen - dát is wat er gebeurde!

Naar mijn idee lag het kuiken ook verkeerd, het hoofdje topzwaar én zo warm dat alle orientatie even weg is. Ga jezelf maar eens na ... de meesten van ons hebben ook mopperend met handdoekjes in de nek of koel bij de airco gehangen. En dan moet je ook vechten tegen de zwaartekracht.

Dit kuiken is enorm veerkrachtig en wijs, de meeste kuikens van deze leeftijd zijn niet zo krachtig en slim. Daar waar hij zit, dat is waar hij blijft. Maar deze kuuk, werkelijk wéér... wát een baas! Met je ogen dicht je moeder opzoeken en daar je eigen eten halen terwijl je zelf nog niet eens goed kunt lopen. Of gewoon je eigen muis regelen terwijl je moeder niet in de buurt is. De muis is nog bijna groter dan kuuk en de kracht is er eigenlijk ook nog niet om het vlees te scheuren, maar op karakter redt ie het toch maar mooi!

Op het moment van afkoelen zie je Vrouw Steenuil ook weer haar moederrol pakken, ze komt meer in de nestkast, knuffelt en poetst het kuiken, ook het eten is weer op peil. Juist ook het niet in de nestkast zijn tijdens de bloedhitte heeft een rol gehad, hoe minder energie en drukte in de nestkast, hoe kalmer en hoe minder warm. Vrouw is bijzonder maar zeker niet gek ;-)

De afgelopen dagen hebben we allemaal weer inzichten gekregen in de bijzondere wereld van de steenuil, waar het niet altijd volgens het boekje gaat. En dat maakt het ook voor het team Steenuil dat je je blijft verbazen en nieuwe dingen leert. En daar doen we het voor!

Afscheid

En hieronder, de laatste foto van de drie Musketiers in Haarle. Het ga jullie goed! Morgen zal de camera uitgeschakeld worden en genieten we nog verder van De Baas!