Het uitzwaaimoment

Tineke Hoekstra | zaterdag 20 juni 2026 | Vind ik leuk | Bewaar deze blog | 9x | 49x

Wachtend op het nagerecht hebben jullie prachtige beelden en verhalen gezien. In de vorige blog werd er al teruggeblikt. Het was ongekend in de geschiedenis van BDL. Het doet ons als team nu al verlangen naar volgend jaar……Kunnen we er nog overheen? 

Het was een druk seizoen. Een aantal teamgenoten van Boerenlandvogels moest tussen de bedrijven door  - het monitoren van de beelden, het verplaatsen van camera’s, het schrijven van stukjes etc - ook zelf het veld in om de weidevogels te beschermen. Om met de boeren die via het agrarisch natuurbeheer meedoen last-minute afspraken te maken, en de landbewerking uit te stellen. 

Maaivirus

Elk seizoen is anders. Zo viel de tweede snede (maaien) toevalligerwijs samen met 15 juni, de einddatum van veel beheerafspraken voor natuur. Boeren krijgen bij gunstig weer massaal last van het maaivirus en willen aan de slag.

Ook hier in de Krimpenerwaard loopt het broedseizoen langzaam maar zeker af. De meeste plasdrassen staan droog en hier en daar hebben we het natuurbeheer weten te verlengen. Er lopen namelijk nog steeds veel jonge weidevogels van verschillende afmetingen rond. We vinden bovendien nog veel tweede leg kievitsnesten. Meer dan andere jaren. We worden er als beschermers tureluurs van :) 

Rondhuppelt

Omdat er nog zoveel jongs rondhuppelt ga ik in de vroege ochtend mee met maaien. Voor de zekerheid. We missen een nest met één ei, het leek verlaten, maar toch. Ondertussen lopen er veel hazen kriskras met een sneltreinvaart door het lange gras - voor de maaimachine uit. Het is een goed hazen jaar, concludeer ik. 
Een klein haasje doet ook zijn best, maar raakt uitgeput. Het weet nog niet dat het kan zwemmen. Eenmaal in het water blijkt het niet zijn ding, dus snel eruit en rillend van de kou schudt het de nattigheid uit z’n haren. We laten het beestje even rusten en nemen een andere route …

Opbeuren

Niet helemaal blij - een beetje dizzy van de hobbels en de herrie - loop ik na twee uur weer terug naar mijn auto, geparkeerd op het kavelpad. Twee muskusrattenbestrijders staan in de sloot, met waadpakken aan. Het zijn professionals, die in opdracht van het waterschap de populatie muskusratten beheersbaar houden. Er zitten er veel in onze polder. Ik maak een praatje, maar ze merken dat ik toch wat ontdaan ben van mijn rit met de boer. ,,Hoor je de kikkers? Die zijn er weer. Jullie doen echt heel goed werk. Daar mogen jullie best trots op zijn”, probeert één van hen mij op te beuren. Dat lukt! 

Opgeven is geen optie

Het werk van agrarische collectieven is nuttig. Samen met boeren proberen we de grutto in de benen te houden, en dragen we zorg voor natuurbeheer. Of we nu in Groningen - waar onze camera’s staan - of in de Krimpenerwaard aan het werk zijn, met elkaar moet het lukken om de weidevogelpopulatie sterk te maken. Dat zijn we aan ons zelf verplicht. Opgeven is geen optie. Ik recht mijn rug en met een glimlach loop ik weer door!! 

Ondertussen genieten jullie volgers nog maar even van de mooie beelden uit de Groningse polder - want het uitzwaaimoment komt eraan. Maar wij komen terug! Beloofd.

Vind ik leuk
Bewaar deze blog

Meer over