Malle kuikens

Als u de laatste avonden bij de steenuilen in Haarle hebt gekeken, dan begrijpt u de titel. Het begint vrij onoverzichtelijk te worden. Van de tak op het dak. Niets lijkt hen te dol. De kijkers weten nu dat ze ook goed kunnen klimmen. Want altijd weer die zwaartekracht!

Opzij, opzij

Dat lied lijkt wel het lijflied van de takkelingen. Want zij moeten rennen vliegen duiken vallen, en weer omhoog klimmen. Het is wel een beetje aandoenlijk dat ze elkaar weer naar boven loodsen. Maar dit zijn heus de braafste kuikens die ik in alle jaren heb gezien. Alsof ze weten dat 2026 het jaar van de steenuil is. Spelen
Voor de kijkers zijn dit toch de leukste beelden. In menig huishouden zal vaak "oeps" klinken, daar het naar het dak vliegen geregeld mis gaat. Zodoende stort er weer eentje uit de boom. De eerste keren werden de kijkers ongerust. Issie al lang weg? En wat nu? Wachten tot ie weer opduikt. Dat nam één van de takkelingen bijna letterlijk. Die verscheen met een behoorlijk nat pak weer op de tak. We komen soms ogen te kort en de cameraman, Claus, eindigt dit seizoen vast met een muisarm.

Wormenweer

Het dieet voor het doldrieste drietal is met het natte weer wel iets minder luxe geworden. Niet overdreven veel muizen, bijna geen meikevers, wel veel onzichtbare kleine hapjes en ineens zijn daar de regenwormen. Vrouw vliegt wat af en aan. Man zien we iets minder, al kwam hij gisteren laat in de ochtend wel het fort bewaken. Er vloog iets engs, er klonk gekef van een ouder, de kuikens werden letterlijk opgehokt en mochten niet naar buiten komen. Wat het enge was, geen idee, het was niet in beeld. Die situatie heeft toch een ruim uur geduurd. Als de takkelingen buiten spelen zit er ongetwijfeld een ouder in de buurt. Die houden het goed in de gaten. Nu is de vraag, hoelang blijven ze nog leuk in beeld? Ik hoop dat we er toch nog even van kunnen genieten. Ze zijn zo leuk.