Zo was het anno 1910 volgens Jac. P. Thijsse: “Zeearenden, reusachtige vogels die zich meest bij paren of drietallen in de duinen vertoonen en dan huishouden onder de konijnen en fazanten. ‘t Zijn meestal jonge vogels; volwassene, met witten staart krijgt men zelden of nooit te zien”.
De wulp, de magnifiek 'jodelende' weidevogel (én ... vaak te horen via de webcam) die zich zo thuis voelt in de ouderwets en extensief beheerde weidegebieden. (foto Andries Dijkstra, mei 2026)
Hoe was het ook al weer …
Jac. P. Thijsse (1865-1945) de schoolmeester die als één van de eersten in Nederland onvermoeibaar streed voor het behoud van de natuur. Als oprichter van Natuurmonumenten en schrijver van talrijke boeken wist hij miljoenen lezers enthousiast te maken voor de natuur. Voor hem was alles natuur: duinen, bossen, heide, moerassen, maar ook de tuinen en parken in een stad én vooral ook … het boerenland! Zijn paradijs bestond uit kleur- en bloemrijke weilanden met volop zingende weidevogels, waaronder jodelende wulpen.
En hoe is het nu … anno 2026
Gelukkig kennen we nu, na een decennia lange tijd van monocultuur, ook weer bloemrijke weidegebieden. De zomerpolder in het NP ‘de Alde Feanen’, waar het ons bekende zeearend paar broedt, is daar een mooi voorbeeld van. En ja, dat heeft Thijsse niet meer meegemaakt. Zoals in de inleiding van dit blog beschreven, heeft hij de zeearend alleen maar gekend als een (zeldzame) zwerfgast, maar nooit als broedvogel.
Hoe zal het verder gaan?
Sinds het zeearend paar in 2020 zich vestigde in de zomerpolder Laban heeft het huidige nest, met de twee jongen, imposante afmetingen aangenomen. Ieder jaar werd het groter en hoger en het blijft een ruwe schatting, maar het zou best eens kunnen dat er inmiddels ruim 500 kg aan nestmateriaal boven in de nestboom hangt. En daarmee zou er aan de houdbaarheid van dit nest, als kraamkamer voor volgende broedseizoenen, wel eens een eind kunnen komen. Hoewel de nestboom een gezonde zwarte populier is, betekent dit niet dat het huidige meer dan robuuste nest te allen tijde bestand zal blijven tegen een zware storm. Zou dit wellicht de reden zijn waarom er inmiddels een tweede nest is gebouwd? Alvast een nieuw nest beschikbaar voor het geval dat? Want ja, de suggestie dat dit nest dient als “mancave” voor de al wat ouder wordende zeearend man om een fijne rustplek voor zichzelf te hebben, heeft waarschijnlijk meer te maken met mijn fantasie dan met de werkelijkheid.
Intussen leeft het zeearend gezin rustig door op het metrum van de tijd. Ze volgen hun gewoontes en behoeften zoals slapen, wakker worden, jagen, voeren en gevoerd worden. Totdat het tijd wordt om uit te vliegen … dan volgt er een nieuwe levensfase voor de beide jongen.
Het tweede nest (‘mancave’) met daarop het zeearend paar en langs vliegende grauwe ganzen (foto Andries Dijkstra, eind februari 2026)
Vogelbescherming Nederland - Samen voor vogels en natuur
