Weeksamenvatting week 5

Erik Petersen | zaterdag 4 april 2026 | Vind ik leuk | Bewaar deze blog | 22x | 258x

Het sprookje van De Mortel

Hoog boven de groene velden van De Mortel, waar de wind vrij spel had en buren nog gewoon “ver weg” betekende, woonde een slechtvalkenkoppel op een majestueuze toren. Hun namen waren 4NL en BUS. Die namen hebben ze gekregen van een wat grijze twee-bener met een rare tang, katoenen tasje en een bosje ringen. Ze waren heel jong, maar ze zijn dat nooit vergeten.

4NL was scherp en bedachtzaam. Ze kon minutenlang roerloos zitten, turend naar de wereld beneden, alsof ze een documentaire aan het opnemen was zonder camera. BUS daarentegen was snelheid zelf — een schaduw die door de lucht sneed, een meester van de duikvlucht en, eerlijk is eerlijk, een beetje een show-off.

Elke ochtend begon hetzelfde. De zon kroop langzaam omhoog en kleurde de wolken goud, terwijl BUS al stond te trappelen alsof hij drie espresso’s achter de kiezen had.

“Te vroeg,” zei 4NL vaak, zonder hem aan te kijken.

“Te perfect,” antwoordde BUS, en zonder verder overleg liet hij zich dramatisch in de leegte vallen — want subtiel was nooit zijn ding geweest.

Hij dook omlaag, sneller en sneller, tot de lucht langs zijn veren floot. Beneden probeerde een duif nog iets van waardigheid te bewaren, maar BUS had andere plannen. Binnen enkele seconden was hij weer boven, prooi stevig in zijn klauwen en een blik van: zag je dat? zag je dat?!

4NL keek hem aan met een mengeling van bewondering en lichte ergernis.
“Je neemt altijd risico’s.”

BUS grijnsde — voor zover een slechtvalk dat kon.
“En jij denkt altijd te veel.”

“Daarom leef jij korter.”

“Daarom is mijn leven leuker.”

Toch vulden ze elkaar perfect aan. Een klassiek gevalletje: de denker en de doener… en degene die daarna zegt “ik zei het toch”.

Toen de lente kwam, veranderde alles. In de met camera’s volgehangen nestkast — waar ze inmiddels gewend waren aan hun status als realitysterren — lagen drie gespikkelde eieren.

4NL week er nauwelijks van, als een gevederde thermostaat met moederinstinct. BUS werd rustiger… nou ja, iets rustiger. Hij bleef jagen met dezelfde precisie, maar nu met een blik van: ik heb monden te voeden en geen tijd voor gemiste duiven.

Op een ochtend klonk er een zacht tikje.

Een scheurtje.
Nog een.

4NL verstijfde even. BUS landde naast haar, voor het eerst zonder stoer gedoe.

Uit het eerste ei verscheen een klein, donzig kopje. Daarna nog een. En nog een.

Drie kuikens. Klein, luidruchtig en meteen overtuigd dat alles om hen draaide.

BUS keek ernaar en zei zacht:
“Ze zijn… klein.”

4NL glimlachte.
“Wacht maar. Over een week eisen ze je ontbijt op.”

En dat deden ze.

De dagen daarna waren een mix van chaos, groei en constante honger. BUS vloog vaker dan ooit — soms nog voordat hij geland was alweer vertrokken. 4NL waakte en voedde, met het geduld van iemand die wist dat dit ooit over zou gaan… hoopte ze.

De kuikens werden groter, brutaler, en ontdekten al snel dat schreeuwen een verrassend effectieve strategie was.

En toen kwam de dag dat de rand van de toren geen grens meer was, maar een slecht idee dat toch uitgevoerd ging worden.

De eerste sprong was geen elegante duik zoals BUS die maakte. Het was meer… een gecontroleerde paniekval.

4NL zat vlakbij, kalm als altijd. BUS cirkelde erboven, zichtbaar gespannen.

“Laat ze,” zei 4NL.

BUS kneep zijn klauwen samen. “Dit voelt als een slecht plan.”

“Dat vond jij ook van je eerste duik.”

“Ja, maar toen had ik gelijk.”

Toch deden ze niets.

Eén voor één leerden de jongen wat hun ouders al lang wisten: dat de lucht geen leegte is, maar een thuis — en dat fladderen met overtuiging verrassend effectief kan zijn.

Toen de zomer overging in nazomer, zaten 4NL en BUS weer samen op hun oude plek. De jongen waren vertrokken. Stilte keerde terug.

BUS keek naar de horizon.
“Rustig nu.”

4NL knikte.
“Verdacht rustig.”

Hij spreidde zijn vleugels.
“Nog één vlucht?”

Ze keek hem aan, en glimlachte.
“Maar deze keer zonder show?”

Hij sprong al.
“Geen beloftes!”

Ze zuchtte — en sprong erachteraan.

En wij, vanaf het spottersveld, keken omhoog… en dachten:
Sprookjes bestaan, maar je moet er wel in geloven!

Vind ik leuk
Bewaar deze blog

Meer over