Jaarsamenvatting Slechtvalken

Erik Petersen | zaterdag 9 mei 2026 | Vind ik leuk | Bewaar deze blog | 15x | 91x

Afscheid van een seizoen vol liefde, hoop en vallende prooien
Er zijn van die weken waarin eigenlijk niets gebeurt.

En toch gebeurt alles.

De camera’s draaien nog altijd bovenop de Morteltoren in De Mortel. Zes stuks. Onverbiddelijk scherp. Geen moment rust. Iedere vleugelslag, iedere geeuw, iedere mislukte landing en ieder veel te lang dutje wordt geregistreerd alsof het de finale van een natuurdocumentaire betreft.

En daar zitten ze dan weer.

4NL en BUS.

Ons slechtvalkenkoppel. Vier jaar samen. Geen eieren. Geen kuikens. Geen spectaculaire climax waar de halve chat van in tranen uitbarst. Alleen twee valken die elkaar dag na dag blijven kiezen, terwijl beneden de wereld zich druk maakt over verwachtingen, statistieken en “de toekomst van het territorium”.

Maar misschien… misschien hebben we al die tijd naar het verkeerde gekeken.

Want dit seizoen ging uiteindelijk niet over eieren.

Het ging over hen.

Over trouw. Over routine. Over humor. Over samen stil kunnen zitten zonder dat het ongemakkelijk wordt. En geloof me: probeer dát maar eens met zes camera’s op je snavel gericht.

Ik moet trouwens iets bekennen.

Voor dit interview moest ik slechtvalk leren spreken. Een taal die voor ongeveer 82% bestaat uit indringend staren, 12% uit windgeluiden en de resterende 6% uit een soort agressieve kek-kek-kek-klanken die mijn stembanden definitief hebben verwoest. Ik ben schor tot minstens augustus, maar het was iedere verloren keelcel waard.

Want wat een gesprek werd het.

BUS verscheen uiteraard met de subtiliteit van een vallende baksteen. Volgens hemzelf maakte hij ooit “een indrukwekkende entree” bij de toren. Volgens 4NL vloog hij bijna camera twee uit de constructie.

“Strategisch,” noemde hij het.

4NL keek hem aan zoals alleen 4NL dat kan: liefdevol, licht vermoeid en met de energie van iemand die al vier jaar dezelfde man uitlegt dat enthousiast schrapen geen architectuur is.

Want ja — daar kwamen we natuurlijk ook op uit.

De kuiltjes.

BUS is ervan overtuigd dat hij een nestbouwer van wereldklasse is. Hij sprak met zichtbaar ontzag over “perfecte diepte”, “mooie rondingen” en “technische precisie”.

4NL noemde het gaten.

Artistieke gaten, volgens BUS.

Je begrijpt: ik zat er middenin alsof ik per ongeluk in een relatiepodcast terecht was gekomen.

Toch viel tijdens het gesprek iets op.

Ze lachen veel.

Zelfs wanneer het gaat over wat er níét kwam.

Geen eieren.

Geen jongen.

Geen klein donzig kuiken dat onder massale online hysterie voor het eerst over de rand van de kast zou kukelen.

Er viel even stilte toen het onderwerp ter sprake kwam. Wind langs de toren. BUS die naar beneden keek. 4NL die haar veren gladstreek alsof ze tijd kocht voor een antwoord.

“Er is elk seizoen hoop,” zei ze uiteindelijk.

En BUS? Die bekende dat hij ieder jaar opnieuw denkt: dit wordt hét jaar.

Dat kwam harder binnen dan verwacht.

Want onder alle humor, alle vallende prooien en alle theatrale vluchten zit gewoon iets heel herkenbaars: blijven hopen, zelfs als niemand garanties geeft.

En toch lieten ze zich nergens verbitterd klinken.

Sterker nog: ze leken zich soms bijna te verbazen over de druk van beneden.

Mensen die roepen dat ze “vervangen moeten worden”. Alsof liefde een productieproces is geworden. Alsof natuur alleen geslaagd is wanneer er kuikens uitrollen als een succesvol eindrapport.

“Sorry dat we even bestaan,” zei 4NL droog.

Ik zweer het: zelfs de wind schaamde zich even.

Maar toen gebeurde er iets typisch Mortels.

Het gesprek ontspoorde volledig.

BUS begon over camera vier — “de ongemakkelijke hoek” — en over die ene keer dat hij een prooi liet vallen recht voor camera één.

“Sabotage door de wind,” verdedigde hij zich nog.

4NL lachte zo hard dat ik even bang was dat ze van de rand zou schuiven.

Daarna kwam LSR ter sprake. Dat leverde onmiddellijk relationele spanningen op waar zelfs ik mij discreet uit terugtrok.

“Jij had een oogje op haar,” zei 4NL.

“Nee hoor,” antwoordde BUS veel te snel.

Lezers, ik heb politieke debatten gezien met minder spanning.

En toch eindigde ieder verhaal weer bij hetzelfde punt: samen.

Altijd samen.

Dat is misschien wel het wonderlijkste aan 4NL en BUS. Niet de snelheid. Niet de jacht. Niet de spectaculaire duiken die BUS uitvoert alsof hij auditie doet voor actiefilm van de luchtmacht.

Nee.

Het zit juist in de stilte.

In dat kleine moment dat BUS vertelde dat ze ’s nachts soms gewoon praten.

Niet groots. Niet dramatisch.

Gewoon:

“Mooie dag vandaag.”

“Ja.”

En dat is genoeg.

Misschien hebben de camera’s ons uiteindelijk verwend. We kijken tegenwoordig alsof er altijd iets spectaculairs moet gebeuren. Alsof natuur alleen telt wanneer er actie, geboorte of drama is.

Maar boven op die toren gebeurt al vier jaar iets dat zeldzamer is dan we denken:

Twee dieren die blijven.

Ondanks mislukte seizoenen.

Ondanks verwachtingen.

Ondanks de camera’s.

Ondanks ons.

En toen kwam dat andere verhaal. Het sprookje van De Mortel.

Het verhaal waarin er wél drie gespikkelde eieren lagen. Waarin BUS ineens verantwoordelijk werd en 4NL veranderde in een gevederde thermostaat met moederinstinct. Waar kuikens groeiden, schreeuwden en uiteindelijk stuntelend hun eerste vlucht maakten.

Een verzonnen verhaal misschien.

Of misschien ook niet helemaal.

Want ergens tussen fantasie en werkelijkheid zit hoop. Dat kleine stukje ruimte waarin kijkers blijven geloven dat er ooit ineens een scheurtje in een ei verschijnt.

En eerlijk?

Ik hoop het ook nog steeds.

Maar als dat sprookje nooit komt, dan blijft er toch iets moois over.

Want dit seizoen liet zien dat liefde niet altijd meetbaar is in kuikens of succes.

Soms zit liefde in samen op een rand zitten terwijl de zon opkomt.

In wachten.

In blijven.

In een slecht uitgevoerde prooioverdracht waar je samen later om kunt lachen.

In weten dat iemand terugkomt na iedere vlucht.

BUS steeg aan het einde van het interview op. Natuurlijk dramatisch. Natuurlijk nét iets te veel flair.

4NL bleef nog even zitten en keek hem na.

Daarna volgde ze.

En zes camera’s legden alles vast.

Maar wat ze nooit helemaal zullen vangen, is dat kleine onzichtbare stukje tussen hen in.

Misschien is dat precies waarom we blijven kijken.

Dit was het einde van het seizoen.

Tenzij er alsnog een sprookje gebeurt.

Want sprookjes bestaan echt.

Maar je moet er wel in geloven en dat kan pas starten in het voorjaar 2027.

Tot dan!

Vind ik leuk
Bewaar deze blog

Meer over